ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി തുറന്നു വായിക്കാത്ത കത്ത്........ "THIS OUR LIFE " VEDENU VENDI JEVIKUNA MANUSHYARE MARUBUMILE KASHTAPEDUNU

ജമാല്‍ :- പ്രിയത്തില്‍ ബാപ്പയും ഉമ്മയും അറിയാന്‍ ജമാല്‍ എഴുത്ത്. ഗള്‍ഫില്‍ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് അഞ്ചു വര്‍ഷം തികയുന്നു. അടുത്ത മാസം നാട്ടില്‍ വരുന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്‍ഷം കൊണ്ട് വിസക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിച്ച കടം വീട്ടാനും പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ നാട്ടില്‍ വന്നു പോരാനും സാധിച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ സമ്പാദ്യമായി ഒന്നുമില്ല. ഇനി ഗള്‍ഫിലേക്ക് ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോരുന്നില്ല. അദ്ധ്വാനിക്കാനുള്ള ആരോഗ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ട് നാട്ടില്‍ വല്ല കൂലിപ്പണിക്കും പോകാം. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം മറുപടിയില്‍ അറിയിക്കുമല്ലോ. എന്ന് സ്വന്തം ജമാല്‍.

വീട്ടില്‍ നിന്നും:- പ്രിയത്തില്‍ മകന്‍ ജമാല്‍ അറിയാന്‍ ബാപ്പ എഴുതുന്നത്‌

കത്ത് കിട്ടി. നീ വരുന്നു എന്നറിഞ്ഞതില്‍ വളരെ സന്തോഷിക്കുന്നു. ബാക്കി വിവരങ്ങള്‍ ഉമ്മ എഴുതും. ജമാല്‍ അറിയാന്‍ ഉമ്മ എഴുതുന്നത്‌. നമ്മുടെ വീട് ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന വിവരം നിനക്കറിയാലോ. ഓടു മാറ്റാന്‍ ആശാരി വന്നപ്പോള്‍ പട്ടികയും കഴുക്കോലും മാറ്റണമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഇനി മരത്തിനു പൈസ ചിലവാക്കുന്നതിലും നല്ലത് വാര്‍ക്കുന്നതാണെന്നാണ് എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം. എന്തായാലും പുര നന്നാക്കാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. ഇവിടെ വന്നു കൂലിപ്പണിക്ക് പോയാല്‍ നിന്നെക്കൊണ്ട് പുര നന്നാക്കാന്‍ സാധിക്കുമോ. ഉമ്മ പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ. ഇനി എല്ലാം നിന്‍റെ ഇഷ്ടം. എന്ന് സ്വന്തം ഉമ്മ.

ജമാല്‍ :- പ്രിയത്തില്‍ ഉമ്മ അറിയാന്‍ ജമാല്‍ എഴുത്ത്

ഞാന്‍ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് പത്തു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത മാസം നാട്ടിലേക്ക് വരാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. ഏതായാലും ഇക്കഴിഞ്ഞ മൂന്നു നാല് വര്‍ഷം കൊണ്ട് നമ്മുടെ വീട് പുതുക്കിപ്പണിയാന്‍ സാധിച്ചു. അതിന്‍റെ കടങ്ങളൊക്കെ വീട്ടി. ഇനി നാട്ടില്‍ ടാക്സി ഓടിച്ചു കഴിയാമെന്നാണ് ഞാന്‍ വിജാരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ നിത്യച്ചിലവിനുള്ള വക അതില്‍നിന്ന് കിട്ടും. ഈ മരുഭൂമിയിലെ ജീവതം എനിക്ക് മടുത്തു. നാട്ടില്‍വന്നു മക്കളോടൊപ്പം കഴിയണം. ഉമ്മയുടെ അഭിപ്രായം അറിയിക്കുമല്ലോ.

വീട്ടില്‍ നിന്നും:- പ്രിയ മകന്‍ ജമാല്‍ അറിയാന്‍ ഉമ്മ എഴുത്ത്

നിന്‍റെ എഴുത്ത് വായിച്ചപ്പോള്‍ ഉമ്മാക്ക് സങ്കടമായി. എന്‍റെ കുട്ടി ചെറുപ്പം മുതല്‍ ഈ കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി അദ്ധ്വാനിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതാണ്‌. എങ്കിലും ഒരു കാര്യംകൂടെ ഉമ്മ ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. സൈനബക്ക് വയസ്സ് ഇരുപതു കഴിഞ്ഞു. അവളെ ഒരുത്തന്‍റെ കൂടെ പറഞ്ഞയക്കണ്ടേ. അതിനു നീ എന്തെങ്കിലും വഴി കണ്ടിട്ടുണ്ടോ. അവളുടെ നിക്കാഹു കഴിഞ്ഞു കണ്ടിട്ട് ഉമ്മാക്ക് മരിച്ചാലും വേണ്ടില്ല. നിന്നെ വിഷമിക്കാനല്ല ഉമ്മ ഇതെഴുതിയത്. ഇനി എല്ലാം നിന്‍റെ ഇഷ്ടം. എന്ന് സ്വന്തം ഉമ്മ.

ജമാല്‍ :- പ്രിയത്തില്‍ ഉമ്മയും സുഹറയും അറിയാന്‍ ജമാല്‍ എഴുത്ത്

ഞാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ വന്നിട്ട് കഴിഞ്ഞ ജനുവരിയിലേക്ക് പതിനാലു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. ഇവിടുത്തെ ജീവിതം മടുത്തു. ഇനി തുടരാന്‍ വയ്യ. ഞാന്‍ വിസ കാന്‍സല്‍ ചെയ്തു പോരുകയാണ്. കഴിഞ്ഞ നാല് വര്‍ഷം കൊണ്ട് സൈനബയുടെ നിക്കാഹു പടച്ചവന്‍റെ കൃപയാല്‍ നമ്മള്‍ ഉദേശിച്ചതിലും ഭംഗിയായി നടത്താന്‍ സാധിച്ചു. അവര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട പോലെ അറുപതു പവനും രണ്ടു ലക്ഷം രൂപയും കൊടുത്തതിന്‍റെ കടം മുഴുവനും വീട്ടി. ഇനി നാട്ടില്‍വന്നു വല്ല ഡ്രൈവര്‍ പണിയോ മറ്റോ എടുത്തു കഴിയാമെന്നാണ് വിജാരിക്കുന്നത്. വലിയ ദേഹാദ്ധ്വാനമുള്ള പണി ഒന്നും ഇനി ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. പ്രഷറും ഷുഗറും ഒക്കെ ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ഉണ്ട്. ഇവിടുന്നു ചികിത്സിക്കാന്‍ നിന്നാല്‍ പിന്നെ കിട്ടുന്ന ശമ്പളം മുഴുവനും അതിനു കൊടുക്കേണ്ടി വരും. ഏതായാലും ഇനി നാട്ടില്‍ വന്നിട്ട് ആയുര്‍വേദചികിത്സ വല്ലതും നോക്കാം. കത്ത് ചുരുക്കട്ടെ എന്ന് സ്വന്തം ജമാല്‍

വീട്ടില്‍ നിന്നും:- പ്രിയത്തില്‍ എന്‍റെ ജമാല്‍ അറിയാന്‍ ഉമ്മ എഴുതുന്നത്‌.

നിന്‍റെ കത്ത് വായിച്ചു ഉമ്മ ഒരു പാട് കരഞ്ഞു. ഇനി ഏതായാലും നീ തിരിച്ചു പോകണ്ട. പിന്നെ സുഹറക്ക് എന്തോ എഴുതാന്‍ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു....... പ്രിയത്തില്‍ എന്‍റെ ഇക്കാക്ക അറിയാന്‍ സുഹറ എഴുത്ത്. ഇന്ന് വരെ ഞാന്‍ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും നിങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ ഇപ്പൊ ഒരു കാര്യം പറയാതെ വയ്യ. ജലാലിന്‍റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെ ഉമ്മാക്ക് ഇപ്പൊ എന്നെ കണ്ടു കൂടാതായി. ഇപ്പൊ എല്ലാത്തിനും ചെറിയ മരുകകള്‍ മതി. പിന്നെ ഈ വീട് ജലാലിന്‍റെ പേരില്‍ എഴുതിക്കൊടുക്കാന്‍ പോവാണെന്നു ഉമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു. നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു കൂരയെങ്കിലും വേണ്ടെ ജമാലിക്കാ. അത് ഇക്കാക്ക് നാട്ടില്‍ നിന്നുണ്ടാക്കാന്‍ സാധിക്കുമോ. കമ്പിയുടെയും സിമന്റിന്‍റെയും പിന്നെ ഇഴ്പ്പോഴത്തെ പണിക്കൂലിയും ഒക്കെ ഇക്കാക്ക് അറിയാമല്ലോ. നാളെ മക്കളെയും കൊണ്ട് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നാല്‍ നമ്മള്‍ എവിടെ പോകും. ഞാന്‍ എന്‍റെ സങ്കടം പറഞ്ഞെന്നെയുള്ളൂ. ഇനി എല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം.

ജമാല്‍ :- പ്രിയത്തില്‍ സുഹറ അറിയുന്നതിന്.

എന്‍റെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിനു ഈ മാസത്തോടെ പത്തൊന്‍പതു വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയായി. നീ ആഗ്രഹിച്ചതിലും നല്ലൊരു വീട് കഴിഞ്ഞ നാല് വര്‍ഷത്തെ എന്‍റെ അദ്ധ്വാനം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുവാന്‍ നമുക്ക് സാധിച്ചു. കയ്യില്‍ ഇനി പൈസ ഒന്നും ബാക്കിയില്ല. കമ്പനിയില്‍ നിന്നും പിരിഞ്ഞു പോരുമ്പോള്‍ മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ കിട്ടും. അത് മാത്രമാണ് ആകെയുള്ള സമ്പാദ്യം. ‍ എന്നാലും തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചല്ലോ എന്ന സംതൃപ്തിയുണ്ട്. ഇനി ഇവിടെ തുടരാന്‍ വയ്യ. നീണ്ട പത്തൊന്‍പതു വര്‍ഷവും ജീവിതം എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇനി നാട്ടില്‍ വന്നു ഒന്ന് സ്വസ്ഥമായി നിന്നോടും മക്കളോടും ഒപ്പം കഴിയണം. ഈ മാസാവസാനത്തോടെ ഞാന്‍ ജോലിയില്‍ നിന്ന് പിരിയുകയാണ്. ശേഷം നേരില്‍.

വീട്ടില്‍ നിന്നും:- പ്രിയത്തില്‍ ഇക്കാക്ക അറിയാന്‍ സുഹറ എഴുത്ത്

കത്ത് വായിച്ചു ഒരു പാട് സന്തോഷമായി. ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഗള്‍ഫ്‌ ജീവിതം മതിയാക്കാന്‍ തോന്നിയല്ലോ. പിന്നെ മോന്‍ ഒരു കാര്യം എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞു. അവനു എന്ജിനീയറിങ്ങിനു പോകാനാണ് താല്‍പര്യം. കോയമ്പത്തൂര്‍ അമൃത ഇന്‍സ്റ്റിട്ട്യൂട്ടില്‍ നിന്നും അഡ്മിഷന്‍ കാര്‍ഡ്‌ വന്നിട്ടുണ്ട്. ആദ്യത്തെ വര്‍ഷം നാല് ലക്ഷം രൂപ വേണം. പിന്നെ ഓരോ വര്‍ഷവും മൂന്നു ലക്ഷം മതിയാകും. തവണകളായിട്ടു കൊടുത്താല്‍ മതി എന്നാണു അവന്‍ പറയുന്നത്. അവിടെ പഠിക്കുന്നതൊക്കെ ഗള്‍ഫുകാരുടെ മക്കളാണത്രേ. ഈ മുപ്പതാംതിക്കുള്ളില്‍ ചേരണം എന്നാണു അവന്‍ പറയുന്നത്. ഇക്ക കത്ത് കിട്ടിയാല്‍ ഉടനെ മറുപടി അയക്കുമല്ലോ. സ്നേഹപൂര്‍വ്വം സുഹറ.

മകന്‍റെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനത്തിത്തിനും മകളുടെ വിവാഹത്തിനുമായി പിന്നെയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ ചിലവിട്ടു നീണ്ട ഇരുപത്തിയേഴു വര്‍ഷത്തെ പ്രവാസ ജീവിതം മതിയാക്കി സ്വന്തം സമ്പാദ്യങ്ങളായ പ്രഷറും ഷുഗറും നടുവ് വേദനയും അള്‍സറുമായി ജമാല്‍ നാട്ടിലേക്ക് വിമാനം കയറുമ്പോള്‍ പുതിയ ആവലാതികളുമായി വന്ന കത്ത് അയാളുടെ പോക്കറ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ജമാല്‍ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി തുറന്നു വായിക്കാത്ത കത്ത്........

Smile Please Funny

I am also in Q

Multi-Tasking

Any difference

Smile please

Hello Sir

I am hungry

Don't cry

Belive Me

Update with Technology

Planning to buy a honeymoon Apartment ? think About Rotating One !!!!

THIS IS OUR FESTVAL " THE GREAT GREAT THRISSUR PURAM"

Thrissur is best known for its mammoth Pooram Festival, which is the most colourful and spectacular temple festival of Kerala. Thrissur Pooram, attracts large masses of devotees and spectators form all parts of the State and even outside.The legends and myths behind each festival of Kerala are many, varied and equally interesting. Since the word pooram literally means a group or a meeting, it was believed that every year the dynastic gods and goddesses of neighbouring province met together for a day of celebration. This usually happened on the pooram asterism of one of the spring months.

The gods and their entourage arrived for the meeting on colourfully decorated tuskers. Even today, the converging of these divine processions at the festival venue is an awe inspiring sight. The pooram draws to a close with mind-blowing fireworks displays in the evening and in the wee hours of the next morning.

Celebrated Malayalam month of Medom (April-May) in every year.it consists of processions of richly caparisoned elephants from various neigbouring temples to the Vadakunnatha temple, Thrissur. The most impressions are those from the Krishna temple at Thiruvambadi and the Devi temple at Paramekkavu. Pooram is an assemblage of suburban deities before the presiding deity at the Siva temple in down town Thrissur. The Pooram celebration is held at the Thekkinkadu grounds.

Thrissurpooram was introduced by Sakthan Thampuran (1775- 1790), , the Maharaja of erstwhile Kochi state. The Pooram festival is also well-known for the magnificent display of fireworks. It is celebrated by two rival groups representing the two divisions of Thrissur Paramekkavu and Thiruvambadi vying with each other in making the display of fireworks grander and more colourful. Each group is allowed to display a maximum of fifteen elephants and all efforts are made by each party to secure the best elephants in South India and the most artistic parasols, several kind which are raised on the elephants during the display. The commissioning of elephants and parasols is done in the utmost secrecy by each party to excel the other. Commencing in the early hours of the morning, the celebrations last till the break of dawn, the next day.

Of the rival groups participating in the Pooram, the most important ones are those from Pramekkavu and Thiruvambadi. At the close of the Pooram both these groups enter the temple through the western gate and come out through the southern gate to array themselves, face to face, one from the round and other form the Municipal Office road. This spectacle is highly enchanting. Although this grand festival is known as Thrissur Pooram, it is in fact the conclusion of the eight -day Utsavam of nine temples.The procession of the Thiruvambadi Pooram to the grounds of Vadakkunnatha Temple and back is not only important, but also quite enlivening. The marvelous as well as magical effect of the Panchavadyam, a combination of five percussion and wind instruments, is to be felt and enjoyed.

Thousands of people from all walks of life gather at the Thekinkadu maidanam at Thrissur to celebrate the pooram or festival. The festival highlights include among other things a spectacular pageant of 30 caparisoned elephants and Kudamattom, a competition in the swift rhythmic changing of brightly coloured and sequined parasols. Dazzling fireworks, and a variety of musical performances including the Chendamelam and the indispensable Panchavadyam are also conducted. The Thrissur pooram, arguably the most famous festival of Kerala, is a heady mixture of pomp and pageantry. 2010 Pooram is scheduled for April 24.

I can't say It.

I know there's lots of instances where people are hesitant or have issues with saying "I love you" to their lovers, s/o's, boyfriends, girlfriends, spouses etc. But I think something is wrong with me. I can't say I love you to my family members. I don't know if it's because I'm Korean and my parents never raised us in such a setting-- and that isn't to say they aren't loving parents, they're great people. My dad isn't anywhere near the "mean, cold" type of Korean fathers. He's pretty "Americanized" in terms of his traditions, values, etc etc. My mom is in between. But all in all I know they love me. I know they love me and my brother and I love them to death. I don't love anyone more than my family...but we don't say I love you to each other. I want to so bad. But I can't. I know. You must think I'm psycho or pathetic, it's just a few simple words and it's not like I don't mean it but why can't I get it to roll off my tongue? I feel so pathetic I wrote this little letter to God.

Lord-- I wonder almost every single day why you made it so that certain things could never be expressed, whether that be by words, paintings, music, etc. I wish I could save everyone and everything, even myself. I wish I could save myself from falling into deep plunder where I only bask myself in anger, fear, anxiety, hatred, loneliness and frustration. I wish I could save the people I love most--my family, from falling into their habitual sins just as I do mine. If I could pick, I'd want to save them first because I would rather suffer and see them all happy instead of the other way around. I wish I could save my dad from drowning back and forth between himself and his inexorable mind. I wish I could save my brother from feeling helpless and getting lost into self-depletion as many people this age do. I wish I could save my mama from feelings of despair and fear from burden, and losing control. I wish I could save myself from hating myself for not being able to help any of them on my own accord, for beating myself up for feeling inadequate as a daughter and sister and person. But mostly I wish that I was even half the person was wishing I am right now; I wish that I could let these people know that I love them more than all of the obstacles I've overcome. This writing all feels purposeless and all talk because it's true. When the one's I want to know won't know, what's the point of writing this anyways? Because I am a failing person who can't express my emotions to people that are especially close. To people I love. Dear God I wonder why you made this such a challenge for me. I wonder why I can be the friendliest person to others or I can chalk up a conversation with strangers in the elevator, but I can't do what matters. When me expressing my concern and love could possibly save us. Sometimes I am bitter at You because You know I always complain about the same thing: why aren't there enough words, enough ways, enough methods to get my inner most emotions and thoughts OUT? And in the end, all of this makes no sense...again...because it's wrapped up in this blog text box...and my heart is nothing close to replicating a mere technological blog text box where I push submit.

how good it makes us feel

I have never felt as much pain in my heart as I did during my fifteenth birthday. I had been looking forward to that day for as long as I could remember – I was the last one out to turn fifteen and my first love wanted to see me. I had been waiting for him the whole day and I was so curious about how he was going to surprise me. The sun was slowly fading and soon it was hidden by beautiful pink clouds – the kinds that only show themselves during lukewarm summer nights. I met up with what I thought was the love of my life and he surprised me, he shocked me so bad I lost my breath. And in that very moment I honestly believed I was going to die. When I finally was able to breathe again, without knowing what I was about to do, I ran away – from the love of my life.

I just kept on running not knowing where I was about to go, but I found a park bench and I sat down for a while. I tried to think clearly, but I couldn’t, what had just happened? Why couldn’t I breathe? Had I been running? Why? I tried to remember what had happened, and then suddenly a lightening rushed through my chest and I remembered what had just happened – it was my fifteenth birthday and my first true love had left me.

I don’t know for how long I was sitting at that park bench, but I remember I watched people walking by – they all seemed so happy, how was that possible? I heard the sound of my phone ringing time and time again, but I didn’t have the strength to answer, I didn’t have the power to move a single muscle. I was thinking about how to get home, if maybe I would have to go to the hospital, though the pounding pain in my chest never seemed to give in. I was thinking and thinking and I found it all rather ironic – me, Isabelle, had been dumped on my fifteenth birthday, what a goddamn karma. I had never been God’s greatest child, but I never figured it would turn out to be this bad.

All of a sudden I saw my dad standing right in front of me, when I saw his face I knew that he knew what had happened. He grabbed my hand and led me to the car which was parked a few blocks away. When I came home I went straight to bed, where I spent the following days. I wanted to know why my first love had left me, I wanted to hear his explanation and I wanted to know exactly what he had told me the day he left me, because I couldn’t remember anything.

It’s truly impossible to put words on the pain I felt inside of me, but the pain never gave in, it just kept on stealing the insignificant energy I had left. The pain burned through my chest, tore my heart to pieces and my crying never seemed to come to an end. Time was running away and every day I was thinking to myself “Tomorrow the pain will be gone”, but it never was. Until a chilly autumn day in the middle of November, I unexpectedly caught myself thinking there wasn’t anything scratching like barbed wire around my heart – the pain was gone. The memories were still there though as well as the fear, but the actual pain inside my body had disappeared.

The thing is that there isn’t the moment when I was dumped in literal sense that’s putting a strain on me today. It’s when I think about the pain I feel sad, or rather scared, because if I felt like that then – then my heart will stop beating for real when the person who gives me a reason to live leaves me. I am going to cry so hard I’m not going to be able to breathe and I won’t be able to calm down or even control myself.

I think that’s exactly why we are afraid of love. Because in truth been told we do know that it’s possible to actually love someone too much, we know the possibility does exist. Isn’t that crazy – to love someone too much? We also do know love always ends unfortunate. Even if love lasts a whole lifetime there comes a time when we are torn apart by death, which frightens me a lot.

But then we got to think like this as well, even how miserably love seems to end it doesn’t mean the ending reveals the history we’ve shared together. Even though love sometimes hurt really badly we also have to remember how good it makes us feel. It makes us feel free, like we can live forever. Love is like a movie – you cannot dislike a wonderful movie with a bad ending – it’s just not possible to feel sad and angry about the bad ending if the rest of the movie felt like a dream.

to my best friend.
im in love with you, it happened abruptly and out of nowhere but nonetheless it was clear as day while i was laying in you arms that i am indeed in love with you. you proposed to me when we were three years old, and i turned you down. i ran away from you with hot tears of embarrassment fleeting down my face hoping to never see you again. but yet here i am. fifteen years later. in love with you. you have no idea, and well to be honest up until now i myself have been in denial about it. im scared. im scared to lose our friendship. im scared to lose my best friend, my trustee, and my cuddle buddy. im sitting here writing this, not even planning on doing anything with it, just getting it out of my head. finally making it real, enabling myself from further lying to myself about it. i cant imagine ever telling you how i feel. i continue to torture myself with your presence, i should end our friendship right here and now, and finally free my self from my self inflicted torment. but i cant. i cant imagine my life without you in it. i cant imagine not being able to laugh with you about the air head things i did today or make fun of how immature you are. im terrified because i know what it feels like to have your best friend be in love with you, but to just simply not reciprocate the feeling. i now officially know what it feels like to be on both sides, and let me tell ya their both miserable. thats the funny thing about love, you cant control it. you cant control who you love, or when you love them. love has seemingly gone rogue. or has it always been?